مرگ من روزی فرا خواهد رسید در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور در خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز تلخی همچو روزان دگر سایه ای ز امروزها دیروزها

دیدگانم همچو دالان های تار گونه هایم همچو مرمرهای سرد

می خزند آرام روی دفترم دست هایم فارغ از افسون شعر

یاد می آرم که در رگ های من روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خویش می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غمناکم نهند

چشم های ناشناسی می خزند بعد من با یاد من بیگانه ای

در بر آیینه ام ماند به جای نقش دستی، تار مویی، شانه ای

می روم از خویش و می مانم به خویش هرچه برجامانده ویران می شود

روح من چون بادبان قایقی در افق ها دور و پنهان می شود

لیک دیگر پیکر سرد مرا می فشارد دست دامنگیر خاک

بی تو دور از ضربه های قلب تو قلب من می پوسد آن جا زیر خاک

بعد ها نام مرا باران و خاک نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه فارغ از افسانه های نام و ننگ

« فروغ »

..............

فرقی نمی کنه برکه ای کوچک باشی یا دریایی بزرگ

زلال که باشی آسمان در تو پیداست

ای ساربان مرگ

کمی آهسته تر

به زودی تو را مشایعت خواهم کرد...

 هر کجا هستم باشم

نه آسمان مال من است و نه زمين

ومن در قفس خود کرکس دارم

ومن در باغچه ی حياطم چيزی جز قارچ های غربت ندارم

و من آن قدر چشمانم را شستشو داده ام که........

و ما چوب باران خورده ايم

آری خيس می سوزيم

و آب فرسنگ ها با من فاصله دارد

و هوا بس مه آلود است.

آره سهراب خان تو هم مثل حافظ و می بی غشش به تاريخ پيوستی.

اصلا شايد نبودی و فقط يک افسانه ........

بعد از 3 سال اولین بار بود که به یک کتابخونه آروم به پیشنهاد یکی از دوستان که دستشون درد نکنه می رفتم.حدود ساعت 17:45 بود که پامو توی یک کتابخونه با جو خفقان شدید گذاشتم.

سراغ یکی از میزها رفتم که در همین حین اولینsms ارسال گردیدو بعد از رد و بدل کردن چند sms متوجه شدیم که گویا ما جهت هدف مقدسی تشریف فرما شدیم و سپس شروع کردیم به خواندن، اما هنوز دقایقی نگذشته بودکه پرسش های زیادی در ذهنمان ایجاد گردید از جمله این که چرا پرده ها اتو ندارد؟ چرا کتابخونه به این خوبی ساعت ندارد؟ و... باز به خودمان تلقین نمودیم که بچه بشین درستو بخون. 

مقداری که خواندیم متوجه اطرافیان گشتیم. یک فقره آدم که در سمت راست ما نشسته بودبا خودش کلی تنقلات آورده بود، انگار که اومده پیک نیک و مدام دهان خود را می جنباند. و یک فقره آدم دیگر در سمت چپمان بود که عربی می خواند و نمی دانم این چه ربطی به کتابخانه بیمارستان داشت. سپس دریافتم که ایشان تا کمر روی کتاب و جزوه من خم شده تا بفهمد من چه می خوانم.آخه نمی دونست که منم خودم نمی دونم.من هم جهت خوش و بش به ایشان گفتم: « کیف حالک؟» و ایشان که هل شده بود به طور دست پاچه ای گفت :« اهلا و سهلا»

پس از کلی خندیدن سرم را روی کتابم انداختم و دوباره اومدم برم تو حس و حال درس خوندن که دیدم مدادم نوکش حسابی گرد شده و به یک عدد تراش نیازمندم. خواستم از بغلیم که مشغول خوردن بود بگیرم که دیدم به اندازه یک جعبه مدادرنگی ماژیک شبرنگی ردیف کرده و سپس نگاهی به مداد خودم انداختم که یک طرفش توسط برادرزادم بلعیده شده بود و یک طرفش هم توسط خواهرزادم جویده شده بود. شدیدا خلاجت کشیدم و ترجیح دادم بدون خط کشیدن درس بخونم.

سپس صدایی از طرف در ورودی اومد که توجه من رو به خودش جلب کرد و ییهو دیوار رو دیدم که روی اون برگه ای نصب شده بود که نوشته بود این جا ما هیچ مسئولیتی نسبت به لوازم شخصی شما نداریم. اومدم و این جمله رو واسه خودم تفسیر کردم و گفتم که این جا مراد از وسایل شخصی چیست؟ حتما منظورشان مسواک و حوله و پتو و بالشت هست. با خودم تصمیم گرفتم که مسئولیت آن ها را با جان و دل بپذیرم.

 سپس به ساعت خود نگریستم و ای دل غافل که من جز چند صفحه فارماکو چیزی نخوانده بودم و وقت رفتن بود.

پ . ن : روزهای بعدش رفتم و خیلی خوب بود. بالاخره هرچیزی یه مقدمه ای داره دیگه.

یه نفر: این دیگه چه احساسیه؟

من: یه جور خلاء قبل امتحانیه.

استاد: مگر من 100 بار به این دانشجویان نمی گم که همه چیز و نذارید واسه شب امتحان. خوب اینم آخر عاقبتشه دیگه...

من: استاد می شه امتحان رو یه هفته عقب بندازین؟

مامان: بیا به من کمک کن ایشالا امتحاناتو خوب میدی.

من: من درس دارم.

خواهرم: من که اصلا همچین احساسی ندارم و می خوام واسه فوق شرکت کنم.

من: ما رو باش رو دیوار کی یادگاری می نویسیم.

فک و فامیل : راستی کلیپ جدید ... اومده. دیدی؟ خیلی باحاله.

من: واقعا. ببینم. خیلی دنبالش بودم.

روانپزشک: شما اختلال هویت دارین. فکر می کنم اگه این نسخه ای که واستون پیچیدم.... البته به یه روانشناس هم ...

من: نظر لطفتونه.

مادربزرگ: دکتر ما چه طوره؟ بیا همین فشار منو بگیر. دکتر تپش قلبم جدیدا زیاد شده.

من:

اون یکی مادربزرگ: دکتر ببین این قرص ها رو دکترم به من درست داده. خیر ببینی الهی کی بیام مطبت.

من:

بابا: این همه خرجت کردم که اینو بگی؟

من: حالا یه چیزی گفتم دور هم باشیم.

معلم دبیرستان: من که می دونم شما خیلی درس خونین عزیزم. تواضع نکن و این حرف ها رو نزن که من همیشه از تو تعریف کردم و گفتم حتما یه جراح خوب می شی.

من: حالا حالتون خوبه. هنوز بازنشست نشدین؟

دوست 1 : پایه ی همه بیخ و بن هاتم؟

من: تو دیگه چرا؟

دوست 2: جوجه رو آخر پاییز می شمارن.

من: خوب امتحانات ما 31 مرداد تموم می شه...

من: چقدر خوابم میاد.

من:

هان ن ن

پ.ن : اینا همش من درآوردی بیش نبود